داشتم مثل همیشه عکس می دیدم. این با ر هم از مجموعه عکس‌ های خودم و خودم را سرگرم کرده بودم.
باز دلم گرفت. باز هوایی شدم. باز از همه دنیا بدم اومد. باز از همه دنیا اومدم بیرون. باز همه وجودم را بردم به مدینة النبی! باز رفتم به سوی بین الحرمین. باز به بین الحرمین که رفتم، زمین را نگاه کردم و باز زمین به من فخر فروخت. باز یادم اومد که این زمین مفتخر به درک قدوم خاتم النبیین، امیرالمؤمنین، زهرای اطهر و ائمه اطهار علیهم السلام هست. باز یادم اومد که این زمین مفتخر به درک قدوم آقا هم هست.
باز هر چه به پا داشتم، از پا بیرون آوردم و پا بر رفیعترین پستی خلقت گذاشتم. باز چشمام به سنگهای سفید زیر پام افتاد و دلم برای پاکی و معصومیت از دست رفته پر کشید. باز اومدم و درست در مسیر مستقیم حدفاصل مزار پیامبر و چهار امام عزیز توی بین الحرمین نشستم. باز نشستم و وقتی خجل، با نهایت شرمندگی سر بلند کردم، توی نگاه به قبة الخضراء یا بقیع سرافراز حیران موندم.
خدایا! اینجا کجاست؟ اینجا چه خبره؟ اینجا چی می گذره که من نمی تونم حتی برای یک روز فراموشش کنم؟ اینجا چی به من دادی؟ اینجا چی از من گرفتی؟ اینجا کجاست؟ اینجا کجاست؟ اینجا کجاست؟
الان ۴۹۸ روز از آخرین نگاه مستقیم من به قبة الخضراء و بقیع عزیز می گذره. الان ۴۹۸ روز هست که نتونستم با چشمهام نور را ببینم. الان ۴۹۸ روز هست که وقتی می خوام نهایت لذت را ببرم چشم می بندم و باز بر سنگهای سفید بین الحرمین می نشینم.

اللهم صل علی ولی امرک القائم المؤمل و العدل المنتظر و حفه بملائکتک المقربین و ایده بروح القدس یا رب العالمین